Modele pracy grupowej. Praca grupowa identyfikowana jest jako jedna z najlepszych form partycypacji (?)

Model skandynawski – nazywany też socjotechnicznym charakteryzuje się tym, że grupa sama dobiera sobie lidera oraz członków o różnych kwalifikacjach. Dzięki czemu pracownicy mogą pomagać sobie i uczyć się nowych umiejętności od siebie nawzajem.

Zespół samodzielnie reguluje tempo pracy (nie narzucone przez maszyny), planuje i realizuje zadania.[1] Powstały autonomiczny zespół charakteryzuje egalitarność - nikt nikomu nie jest podporządkowany.[2]

Prace wykonywane przez indywidualne osoby mają charakter kompleksowy tzn. nie są podzielone na cząstkowe zadania.

Wartością i kulturą współpracy autonomicznego zespołu jest poczucie wartości każdej osoby wyrażane w równości innym, niezależnie od różnic w poszczególnych zdolnościach, gdyż człowiek o silnej samoakceptacyjnej postawie opiera się próbom zdominowania go.

Model japoński tzw. szczupłej produkcji [3] kładzie nacisk na pracę grupową i konsultacje. Model ten pozwala na partycypację. Autonomia jest w nim mniejsza, niż w modelu skandynawskim, bowiem bezpośredni przełożony decyduje o składzie grupy, rozdzieleniu zadań pomiędzy pracowników i o ich rotacji na inne stanowiska.

Pracownicy zachęcani są do zgłaszania uwag krytycznych i przetwarzania ich ku poprawie – każda skarga stanowi okazję do wprowadzania zmian na lepsze. W Japonii zarządzający postrzegani są jako życzliwi przywódcy, którzy uczą i chronią podwładnych. Podstawową wartością jest lojalność wobec firmy.
________________________________________________
[1] Taki model pracy grupowej wprowadziły jako pierwsze zakłady Volvo w Szwecji.

[2] Państwa skandynawskie cenią indywidualizm, a egalitaryzm stanowi dla nich ważną wartość.

[3] Model ten po raz pierwszy wprowadziła firma Toyota.

Schemat struktury opartej na autonomicznych grupach zadaniowych (AGZ) Graficzny opis stanowiska w strukturze AGZ, wg.wykładu dr Kingi Padzik, SWPS.